إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ

سالها بود بهارِ امامت در گلستانِ شعبان که می‌رسید مستانه به پیشواز می‌رفتی و باغ را آذین می بستی؛ امسال به شمیمِ عطرِ کدام گل دل از این بوستان کندی و بر دل‌های ما که گرم از حضورت بود زمستان چشاندی. به شوق دیدارِ رویِ کدام ماه ای فداییِ ماه بنی هاشم؛ دیده بر ما بستی و چشمان ما را بارانی گذاشتی. ای میر کاروان حاج سید محمدرضا رضازاده حالا که برخوان لطف اربابت نیمه شعبان را جشن گرفته ای، دعای فرج را به یاد ما بخوان و دعایمان کن تا پرچمت را افراشته نگه داریم و راهت را ادامه دهیم.